Klasyfikacja patentowa to uporządkowany katalog dziedzin techniki
Światowy zasób dokumentów patentowych liczy miliony publikacji w wielu językach. Gdyby poruszać się po nim tylko przez wpisywanie słów kluczowych, poszukiwania kończyłyby się na tym, co ktoś nazwał tak samo jak my. Klasyfikacja rozwiązuje ten problem, przypisując każdy dokument do miejsca w uporządkowanej strukturze dziedzin techniki.
Symbol klasyfikacyjny opisuje, czego dokument dotyczy, niezależnie od użytego słownictwa. Dzięki temu rozwiązanie opisane po japońsku trafia do tej samej grupy co jego odpowiednik opisany po niemiecku, a osoba prowadząca poszukiwanie znajduje oba, nie znając tych języków.
Dlaczego dobór symboli decyduje o wyniku poszukiwania
Struktura klasyfikacji schodzi od szerokich działów do bardzo wąskich grup. Im niżej, tym precyzyjniej opisany jest przedmiot, ale tym łatwiej też pominąć rozwiązanie, które twórcy zakwalifikowali nieco inaczej.
Stąd bierze się typowy dylemat przy planowaniu badania. Zbyt wąski dobór symboli daje krótką listę trafień i złudne poczucie, że pole jest wolne. Zbyt szeroki generuje setki dokumentów, których przejrzenie pochłania czas bez proporcjonalnego zysku. Rozstrzygnięcie polega na pracy w kilku grupach naraz i na sprawdzeniu, czy rozwiązania z pogranicza dziedzin zostały objęte.
Jak zacząć własne rozeznanie
- Znaleźć dwa lub trzy dokumenty opisujące rozwiązania najbliższe własnemu.
- Odczytać z nich symbole klasyfikacyjne, które widnieją na pierwszej stronie obok numeru publikacji, i sprawdzić, czy się pokrywają.
- Przejrzeć zawartość wskazanych grup, zamiast szukać dalej po słowach kluczowych.
- Zanotować nazwy podmiotów, które w tych grupach pojawiają się regularnie.
Ostatni punkt daje efekt uboczny przydatny w biznesie. Lista firm regularnie zgłaszających rozwiązania w danej grupie pokazuje, kto pracuje nad podobnym problemem i w jakim kierunku zmierza. Ten sam przegląd ujawnia czasem coś odwrotnego niż zagrożenie, bo jeżeli w interesującej nas grupie znajdują się rozwiązania o wygasłej ochronie, opisana w nich wiedza jest dostępna do wykorzystania.
Granice samodzielnego przeglądu
Orientacyjny przegląd wykonany własnymi siłami ma wartość, dopóki traktuje się go jako rozeznanie, a nie jako podstawę decyzji inwestycyjnej. Klasyfikowanie bywa niejednolite, część dokumentów ma przypisanych kilka symboli, a rozwiązania interdyscyplinarne trafiają w miejsca trudne do przewidzenia.
Poszukiwanie prowadzone przez rzecznika łączy z tego powodu klasyfikację ze słownictwem technicznym w kilku językach oraz z przeglądem literatury spoza baz patentowych. Opis użytej metodyki znajduje się w części dokumentu opisującej zakres, dlatego raport z badania patentowego czyta się od niej, a nie od wniosku końcowego.
Samodzielny przegląd sprawdza się więc jako przygotowanie do rozmowy ze specjalistą. Zebrane symbole, nazwy konkurentów i kilka najbliższych dokumentów skracają etap ustalania zakresu i obniżają liczbę pytań, które trzeba zadać na starcie.
Zmienia się przy tym charakter samej rozmowy. Zamiast tłumaczyć od zera, czym firma się zajmuje, zespół od razu wchodzi w konkrety: dlaczego uznał dane dokumenty za najbliższe i czym jego rozwiązanie od nich odbiega. Taka rozmowa skraca ustalanie zakresu o kilka dni i zwykle poprawia trafność samego poszukiwania, bo rzecznik od początku pracuje na właściwych grupach klasyfikacyjnych.
